Pojedyncze pochówki prowadzone były na nim do 1860.
W 1834 uruchomiony został nowy cmentarz żydowski zlokalizowany w południowej części miasta, przy Czarnym Lesie.
W 1869 zamieszkiwało tu 2267 Żydów na 3357 ogółu ludności (67,5%), natomiast w 1885 było to już 3095 Żydów na 4376 wszystkich mieszkańców (70,7%) W 1886 miał miejsce pożar miejscowości, co poskutkowało falą emigracji tutejszej ludności do pobliskich ośrodków przemysłowych. W efekcie w 1897 pozostało tu 2688 Żydów na 3975 ludności całkowitej (67,6%).
Na przełomie XIX i XX wieku Pilica stała się znaczącym ośrodkiem chasydyzmu, co spowodowane było przybywaniem członków tego nurtu religijnego do zamieszkałego tu szwagra cadyka Icchaka Meira Altera.
W 1924 w efekcie kontroli przedstawicieli starostwa nakazane zostało zamknięcie na terenie miasta szeregu prywatnych żydowskich domów modlitwy, co spowodowane było względami higienicznymi. Nie miało to jednak większego wpływu na organizację życia religijnego społeczności, ponieważ dysponowała ona w tym czasie synagogą oraz gminnym domem modlitwy przy ulicy Łaziennej. W 1925 gmina żydowska skupiała 2850 wiernych. Pod jej auspicjami działalność prowadziło również bractwo Chewra Kadisza. W 1928 zwracano uwagę na zły stan techniczny dachu synagogi, jak również budynku domu modlitwy, szkoły i domu rabina.