IV Coronati; arcybiskup Évory; generalny inkwizytor Portugalii
De Givry został mianowany przez Klemensa VII, pozostali dwaj przez Pawła III.
Frakcje i kandydaci W Świętym Kolegium wyróżniano trzy grupy kardynałów: zwolenników cesarza, zwolenników Francji oraz „farnesian”, czyli włoskich kardynałów mianowanych przez Pawła III i skupionych wokół jego wnuka kardynała Alessandro Farnese. Jednakże w końcowym okresie pontyfikatu Pawła III Farnese wszedł w ścisły sojusz z cesarzem Karolem V, licząc na odzyskanie dla swego rodu księstwa Parmy i Piacenzy. Tym samym Kolegium Kardynałów na konklawe było podzielone jedynie na dwie duże frakcjePastor, s. 5-6.: Partia cesarska – kardynałowie Álvarez de Toledo, Mendoza, Cueva, Pacheco, Gonzaga, Doria, Sforza, Pio di Carpi, Morone, Madruzzo, Truchsess, Pole, Alessandro Farnese, Crescenzi, Sfondrati, Duranti, Ranuccio Farnese, Medici, Maffei, Savelli, Cornaro, della Rovere Partia francuska – kardynałowie de Guise, Armagnac, Meudon, Lenoncourt, du Bellay, Chatillon, Charles de Vendome, Tournon, de la Chambre, Louis de Bourbon, Amboise, Jean de Lorraine, Cupis, Salviati, del Monte, Carafa, Cesi, Veralli, Ridolfi, Pisani, Sermoneta, Este, Capodiferro, Crispi, Filonardi Kardynałowie Cibo, Gaddi, da Silva i Cervini byli uważani za neutralnych.