Jan Roth (ur. 9 grudnia 1870 w Radowcach, zm. 21 października 1944 w Walendowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, jezuita, nauczyciel akademicki, profesor prawa kanonicznego, rektor kolegium jezuitów w Krakowie (1912–1915) i Collegium Bobolanum w Lublinie (1926 i 1939–1940), profesor zwyczajny Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.
Życiorys Syn rzemieślnika Jana (Austriaka) i Ludwiki z domu Anderle (Rumunki). W dzieciństwie nauki pobierał w rodzinnej miejscowości, kończąc tam szkołę trywialną i 6-klasowe gimnazjum. Wstąpił do zakonu jezuitów 20 września 1887. Nowicjat (1887–1889) i dalszą naukę w gimnazjum (1889–1891) odbył w Starej Wsi koło Brzozowa, a maturę zdał w Zakładzie Naukowo-Wychowawczym Ojców Jezuitów w Chyrowie.
Studiował (1891–1894) filozofię w kolegium jezuickim w Tarnopolu, po czym do 1897 w gimnazjum biskupim w Jassach (wówczas w guberni besarabskiej) przechodził praktykę nauczycielską, nauczając tam języka rumuńskiego i literatury niemieckiej. Następnie do 1901 studiował teologię w kolegium jezuitów w Krakowie, przyjmując w tym czasie (7 lipca 1900) święcenia kapłańskie.