Dalsze studia odbywał na wydziale prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego (1901–1903), a następnie na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie (od 1904), gdzie 25 czerwca 1905 promowany został doktorem prawa kanonicznego, a 2 lutego 1906 złożył śluby zakonne.
Po powrocie do Krakowa wykładał w tamtejszym kolegium jezuickim prawo kanoniczne i teologię moralną, przez trzy lata (od 1 lipca 1912 do 22 czerwca 1915) piastując funkcję rektora tej uczelni. W 1912 biskup Adam Sapieha powierzył mu obowiązki członka komisji do spraw otwarcia grobu ks. Piotra Skargi. Przed wybuchem I wojny światowej był kapelanem jednego ze szpitali, podczas trwania wojny pełnił tę funkcję w pięciu krakowskich szpitalach, za co odznaczony został Odznaką Honorową Czerwonego Krzyża II Klasy. Mianowany 21 czerwca 1915 socjuszem prowincjała i archiwariuszem prowincji – pełnił te urzędy do 15 stycznia 1920.
Od 15 listopada 1924 wykładał prawo kanoniczne na Uniwersytecie Lubelskim; 30 października 1925 został profesorem nadzwyczajnym tego uniwersytetu, a 15 maja 1931 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. W 1931 uzyskał także obywatelstwo polskie.