Z kolei Pius XI w encyklice z 8 maja 1928 Miserentissimus Redemptor zwrócił uwagę na powszechny obowiązek wynagradzania (zadośćuczynienia) Najświętszemu Sercu Jezusa za grzechy ludzkości.
Kompleksową wykładnię teologiczną kultu Serca Jezusa przedstawił papież Pius XII w encyklice Haurietis aquas (15 maja 1956). Stanowiła ona odpowiedź na zarzuty, że kult ten jest rzekomo jedynie objawem zbytniego sentymentalizmu lub opiera się wyłącznie na prywatnych objawieniach. Papież wskazał, że kult Serca wypływa bezpośrednio z chrześcijańskiego dogmatu o Wcieleniu. W XXI wieku temat podjął papież Franciszek w encyklice z 24 października 2024 Dilexit nos – O miłości ludzkiej i Bożej Serca Jezusa Chrystusa, zachęcając współczesny świat do powrotu do „serca” jako centrum relacji z Bogiem i drugim człowiekiem.
Kult Serca Jezusa jest formą pobożności charakterystyczną dla chrześcijaństwa zachodniego (Kościół łaciński).