Czasowa elektrostymulacja serca – rodzaj elektrostymulacji serca, którą stosuje się u osób zagrożonych nagłym zgonem sercowym, wskutek zaburzeń tworzenia bodźców lub ich przewodzenia, do czasu usunięcia ich przyczyny lub wdrożenia stałej elektrostymulacji serca. Najczęstszym wskazaniem do jej stosowania są zaburzenia przewodnictwa w przebiegu zawału mięśnia serca.
Sposoby prowadzenia czasowej elektrostymulacji Elektrostymulacja czasowa inwazyjna Jest realizowana poprzez elektrody wprowadzane przez układ żylny do serca (tak zwane elektrody endokawitarne). Są to tak zwane elektrody pływające z balonikiem, umieszczane bez fiksacji w świetle jamy serca (najczęściej komory prawej – stymulacja VVI). Ten sposób jest polecany zwłaszcza w sytuacjach naglących. W innych przypadkach możliwe jest wszczepienie elektrody o typie stymulacji AAI lub DDD. Zabieg wszczepienia wykonuje się w warunkach sali zabiegowej z dostępem do aparatu RTG. Obrazowanie za pomocą promieni RTG pozwala zlokalizować elektrodę.