W wyjątkowych wypadkach można założyć elektrodę pod kontrolą EKG (wówczas końcówkę elektrody należy połączyć z kablem standardowego odprowadzenia V1 elektrokardiogramu, co pozwala na ustalenie jej lokalizacji – w przypadku umieszczenia końcówki elektrody w świetle przedsionka występują ujemne załamki P o dużej amplitudzie, w świetle komory występują wysokie zespoły QRS z ujemnymi załamkami T. W przypadku dotknięcia elektrodą do ściany komory pojawia się tak zwana fala docisku, czyli uniesienie odcinka ST).
Elektrodę wprowadza się drogą żylną, najczęściej z dostępu przez żyłę podobojczykową prawą (lewą zachowuje się na wypadek konieczności założenia elektrostymulacji stałej). Po ustaleniu prawidłowego położenia elektrody, jej końcówkę łączy się z zewnętrznym stymulatorem serca i ustala się parametry stymulacji: amplituda wyższa o 3 mV od progu pobudliwości, częstość stymulacji około 70/minutę. Następnie i elektrodę, i stymulator przymocowuje się do ciała.
Konieczność utrzymywania czasowej stymulacji ponad 2 tygodnie sugeruje konieczność rozważenia zastosowania stałej stymulacji serca.