Czasowa stymulacja przezskórna Pierwszy opis tej metody pochodzi z 1909, kiedy to Rabinowitch zastosował ją w leczeniu chorej zatrutej opiatami. Stymulacja przezskórna wykorzystuje fakt, że serce leży blisko przedniej ściany klatki piersiowej i możliwe jest bezpośrednie przenikanie bodźca elektrycznego, co wywołuje depolaryzację jego komórek. Ograniczeniami tej metody jest czas do kilkunastu godzin, w czasie którym ta metoda może być stosowana. Istnienie dalszej konieczności prowadzenia elektrostymulacji nakazuje konieczność zmiany jej metody.
Do stymulacji przezskórnej stosuje się elektrody żelowe, elektroda czynna o średnicy około 50 cm² umieszczana jest w okolicy przedsercowej (w punkcie mocowania V3 rutynowego EKG), natomiast 2 elektrody obojętne powinny być przymocowane w okolice krzyżowo-lędźwiowej, symetrycznie względem kręgosłupa. Stosuje się bodźce wielkości około 120 mA.
Czasowa stymulacja przezprzełykowa Opis metody pochodzi z 1957, kiedy to opisali ją Shafiroff i Linder. W chwili obecnej ta metoda stymulacji stosowana jest rzadko (nie jest w ogóle