Notacja ta używana jest w logice znacznie rzadziej niż notacja infiksowa; wśród niepolskojęzycznych naukowców używających jej znajdował się m.in. Arthur Prior. Nazwa „notacja polska” zaczęła pojawiać się w druku w latach 50. XX wieku. Obecnie informatyka jest jedynym polem, gdzie notacja ta jest wciąż popularna, szczególnie jej odwrotna odmiana.

Notacja polska jest używana jako składnia dla wyrażeń matematycznych przez interpretery niektórych języków programowania, gdyż jest ona łatwo parsowana do drzew składniowych. Z tego powodu Lisp i pokrewne języki programowania definiują całą swoją składnię w notacji polskiej (a inne używają odwrotnej notacji polskiej).

Notacja w logice Operatory logiczne notacji polskiej N – negacja (Np, 'nieprawda, że p') C – implikacja (Cpq, 'jeżeli p, to q') A – alternatywa (Apq, 'p lub q') D – dysjunkcja (Dpq, 'nieprawda, że (p i q)') K – koniunkcja (Kpq, 'p i q') E – równoważność (Epq, 'p wtedy, i tylko wtedy, gdy q')

Przykłady zapisu formuły to w notacji polskiej CCpqCCqrCpr to w notacji polskiej CCNppp to w notacji polskiej CpCNpq