Podając jako pretekst przybycia wizytę u swej bratanicy, żony syna MacIana, kpt Campbell i jego żołnierze przez 12 dni korzystali z gościnności MacDonaldów. W międzyczasie inne oddziały miały zamknąć drogi ucieczki z doliny.
13 lutego rano żołnierze rozpoczęli masakrę zaskoczonych gospodarzy. Najprawdopodobniej zginęło 37 osób, w tym wódz klanu, dwie kobiety i dwoje dzieci, a wieś została spalona. Większość mieszkańców Glencoe zdołała uciec w góry, gdzie z głodu i mrozu zginęło ok. 40 osób, w większości kobiet i dzieci.
Wieść o zbrodni obiegła szybko góry Szkocji, a dzięki jakobickim pamfletom także całą Europę.
Rządy w Londynie i Edynburgu starały się bezskutecznie zatuszować sprawę. Zaprzeczono osobistemu rozkazowi króla nakazującemu masakrę, a całą winą obarczono Johna Dalrymple. Jedyną konsekwencją, jaką poniósł, była krótkotrwała utrata stanowiska członka rady. Robert Campbell otrzymał po tygodniu od masakry awans na majora.
George R.R. Martin wymienił rzeź w Glencoe jako jedną z inspiracji dla napisania wątku Krwawych Godów w książce Nawałnica mieczy.
Przypisy
Literatura Stanisław Grzybowski: Pretendenci i górale. Z dziejów unii szkocko-angielskiej. Wiedza Powszechna, Warszawa 1971.
Linki zewnętrzne Glen Coe Massacre The Massacre of Glencoe
Kategoria:Historia Szkocji Kategoria:Klany szkockie Glencoe Kategoria:Wydarzenia 1692