Równocześnie studiował na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie i w 1936 obronił pracę doktorską Udział ubogich w dobrach kościelnych. W latach 1936–1938 studiował w Papieskim Instytucie Biblijnym i obronił tam licencjat. W październiku 1938 został wykładowcą Nowego Testamentu oraz prefektem tarnowskiego Seminarium Duchownego.
W sierpniu 1945 uzyskał stopień doktora habilitowanego na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego na podstawie pracy Dekalog, ustalenie i wyjaśnienie jego tekstu. Równolegle obok pracy naukowo-dydaktycznej od roku 1947 podjął się budowy kaplicy w Gorzkowie, o której rozbudowę i wyposażenie troskliwie zapobiegał do ostatnich chwil swego życia. W latach 1945–1952 był wicerektorem, a do 1976 wykładowcą tarnowskiego Seminarium Duchownego. W 1952 został pracownikiem Wydziału Teologicznego KUL, początkowo jako zastępca profesora, w 1956 mianowany profesorem nadzwyczajnym, w 1966 profesorem zwyczajnym, w latach 1957-1963 był dziekanem Wydziału, w roku akademickim 1963/1964 prodziekanem. W 1956 zorganizował Szkołę Biblijną przy KUL, kierował Katedrą Egzegezy Starego Testamentu. Przeszedł na emeryturę w 1976.