Jej misja umożliwiła loty w kosmos składające się z załogi ludzkiej.
Budowa Satelita w kształcie stożka miał 4 m wysokości i średnicę 2 m w najszerszym miejscu. Podzielony był na szereg przedziałów mieszczących radionadajniki, system telemetrii, programator, przyrządy naukowe, system regeneracji powietrza i system kontroli temperatury.
Osobny, hermetyczny przedział przydzielony był dla Łajki. Prace nad pomieszczeniem dla psa rozpoczęto 10 października 1957 roku. Kapsuła była oparta na konstrukcji, której używano wcześniej do wysyłania psów na krótkie loty suborbitalne. Jednak musiała zostać zmodyfikowana, aby pasażer mógł przeżyć w nim wiele dni. Modyfikacja obejmowała zamontowanie urządzenia do podawania karmy, systemu dostarczania i regulowania dopływu tlenu, oraz systemu usuwania pary wodnej i dwutlenku węgla. Dodano również wentylator, który włączał się, gdy temperatura przekraczała 21 °C. Kabina była na tyle duża, że pies mógł w niej stać lub leżeć. Jedzenie i woda były zapewniane w formie stężonej. Łajka była zabezpieczona uprzężą, a odchody były zbierane do specjalnego pojemnika.