Po upływie dwóch tysiącleci w miejscu tym nie doszło jeszcze do wykształcenia się roślinności klimaksowej.

Lasy klimaksowe stałyby się monokulturami, gdyby jeden gatunek był w stanie w pełni się odtwarzać i równocześnie zastąpić inne gatunki. Już w 1905 r. francuscy leśnicy przypuszczali, że w dziewiczych lasach poszczególne drzewa są z czasem zastępowane przez drzewa innych gatunków (Fox 1977). Proces ten nazywany jest „wzajemną wymianą” (zobacz też luki leśne), a jego dobrą ilustracją są lasy z bukiem i klonem cukrowym we wschodniej części Ameryki Północnej. Siewki buka występują przede wszystkim pod dużymi klonami cukrowymi, a siewki klonu cukrowego spotyka się głównie pod dużymi drzewami buka. Wzajemna wymiana jest jednym z mechanizmów utrzymywania się dwóch gatunków jako dominantów w biocenozach klimaksowych i jest dobrym przykładem zrównoważonego współżycia dwóch konkurencyjnych gatunków.