Kryterium wyróżniania biocenoz klimaksowych jest osiągnięcie stanu niezmienności biocenozy w czasie. Ze zrozumiałych względów łatwiejsze do obserwacji są rośliny i zbiorowiska roślinne. Teoretycznie pod uwagę należałoby wziąć bardzo długie odcinki czasu, ale dla potwierdzenia brakuje systematycznych obserwacji naukowych dla większości z przyjmowanych sekwencji sukcesji. Zakłada się na przykład, że na podstawie przestrzennych badań młodszych i starszych systemów wydm wokół jakiegoś jeziora można odtworzyć przebieg sukcesji w czasie, jednak zamiana sekwencji przestrzennych na sekwencje zachodzące w czasie może był błędna. Dlatego poszukuje się możliwości weryfikacji (falsyfikacji).

Do poszukiwania zmian w składzie gatunkowym biocenozy w lasach możemy wykorzystać skład podrostu, ponieważ w stanie stabilności duże drzewa muszą odtwarzać się w proporcji jedno do jednego. Zmiany zachodzące w lasach mogą być bardzo powolne. Lertzman (1992) badał w pobliżu Vancouver w Kanadzie płat lasu w piętrze górskim, 1100 m n.p.m. Płat ten nie był niszczony przez ogień od prawie 2000 lat, ale ciągle nie znajdował się w stanie równowagi, bowiem dominujące choiny nie odtwarzały się, podczas gdy młode osobniki jodły pojawiały się w podroście w ogromnej liczbie.