natomiast przy zatrzymaniu sukcesji plagioklimaks jest podobny do jednego z naturalnych stadiów sukcesji i po ustąpieniu zaburzenia sukcesja może być kontynuowana (np. koszenie łąk zatrzymuje sukcesję w kierunku lasu), postklimaks – końcowe stadium sukcesji, różniące się od klimaksu klimatycznego siedliskiem chłodniejszym i wilgotniejszym niż przeciętne w klimacie danego regionu, preklimaks – końcowe stadium sukcesji, różniące się od klimaksu klimatycznego siedliskiem suchszym i cieplejszym niż przeciętne w klimacie danego regionu.
Poliklimaks Alternatywna koncepcja poliklimaksu, zaproponowana została przez A. G. Tansleya w 1939 r., dopuszcza możliwość formowania się rozmaitych postaci klimaksu, zależnie od lokalnych warunków klimatycznych (klimaks klimatyczny), glebowych (klimaks edaficzny) i ukształtowania terenu (klimaks topograficzny). Podejście Tansleya jest bardziej realistyczne od klasycznej typologii Clementsa, ale opiera się na tych samych założeniach. Teoria poliklimaksu powstała jako oczywista reakcja na monolityczny system Clementsa. W myśl tej teorii w danym miejscu może być wyróżnionych wiele różnych biocenoz klimaksowych odpowiadających klimaksowi określanemu przez wilgotność gleby, zawartość substancji pokarmowych w glebie, aktywność zwierząt i inne czynniki.