Konwencjonalna postać strażnika została więc przejęta ze średniowiecznych feudalnych zwyczajów. Typowa trzyosobowa alba mogła powstać tylko w arystokratycznym społeczeństwie, rozmiłowanym w poezji i w miłosnych przygodach, czyli w Prowansji, gdzie tego rodzaju społeczeństwo ukonstytuowało się najwcześniej, już około XI w., a może nawet wcześniej. Gaita nie był tam powiernikiem kochanków; dopiero później wystawiali go na czatach, często nawet opłacając. Zdarzało się również, że to przyjaciel kochanka podejmował się roli strażnika.
Treść i układ Alby bywały urozmaicone. Obudzona o świcie hejnałem lub wołaniem strażnika para kochanków, która spędziła noc razem, żegna się, przeklina dzień, że zjawia się tak szybko, wymienia żale i obietnice. W rozdziale ról autorzy próbowali wszystkich możliwych kombinacji. Podobnie jak w sielance, trubadur identyfikuje się nierzadko z bohaterem przygody miłosnej. Anonimowy autor oddaje najpierw głos kochankowi, a potem kochance.
Alba En un vergier;