Hiszpania tym razem ogłosiła, że nie zamierza w żaden sposób wpływać na wynik konklawe, aczkolwiek tajne instrukcje króla Filipa II dla ambasadora Olivaresa wskazywały, że nie powinien on dopuścić do zwycięstwa kardynała Farnese. Również Toskania była przeciwna wyborowi Alessandro Farnese, obawiając się wzrostu znaczenia księstwa Parmy, rządzonego przez ród FarnesePastor, s. 8-14; .
Tych kilka mniejszych ugrupowań szybko skupiło się wokół dwóch liderów: Alessandro Farnese, który niemal oficjalnie wysuwał swoją kandydaturę i zdołał do niej przekonać Boncompagniego, oraz przeciwnego mu Ferdinando Medici, wokół którego skupiły się partie nominatów Piusa IV i Piusa V oraz reprezentanci Hiszpanii i kardynał EstePastor, s. 10-14; ..
Oprócz Alessandro Farnese za papabile uważano kardynałów Sirleto, Paleotto, Santacroce, Cesi, Santori, Montalto, Albani, Torre, Facchinetti, Lauro, Castagna i SavelliPastor, s. 11-15..
Przebieg konklawe Konklawe rozpoczęło się 21 kwietnia z udziałem 39 kardynałów. 22 kwietnia dotarł Andreas von Österreich, 23 kwietnia Madruzzo, a 24 kwietnia FerreroPastor, s. 17-20.. Najpierw podpisano kapitulację wyborczą, która zobowiązywała elekta do kontynuowania wysiłków zbrojnych przeciw Turcji, dołożenia wszelkich starań o zachowanie pokoju w świecie katolickim, kontynuowania reform kościelnych oraz budowy nowej bazyliki watykańskiejPastor, s. 16..