Obecnie jest wciąż czasem stosowany jako wygodne, wysokowydajne źródło cząstek α.
Izotopy Polon ma 33 izotopy z przedziału mas 188–220. Nie ma stabilnych izotopów. Najtrwalszy izotop 209, o okresie połowicznego rozpadu wynoszącym 103 lata, nie występuje naturalnie. Jego nukleosynteza, podobnie jak izotopu 208 (t½ = 2,9 lat), wymaga bombardowania ołowiu lub bizmutu naładowanymi cząstkami (protonami, deuteronami lub cząstkami α) w synchrotronie. Najtrwalszym naturalnie występującym izotopem jest o t½ = 138,3 dnia. Produktem jego rozpadu jest stabilny izotop ołowiu . Praktycznie wszystkie badania polonu prowadzone są z użyciem izotopu 210.
Występowanie Polon występuje w skorupie ziemskiej w śladowych ilościach w rudach uranu oraz jako tlenek. Jego stężenie w tych rudach jest jednak tak małe (7,4 g / g ), że przemysłowo opłaca się go otrzymywać na drodze bombardowania bizmutu neutronami:
Powstały jest oczyszczany przez destylację próżniową. Roczne naświetlanie kilograma bizmutu strumieniem 1024 n/(cm²·s) daje ok. 25 mg , co jest ilością niemożliwą do wyizolowania ze źródeł naturalnych. Światowa produkcja tego izotopu wynosi ok. 100 gramów rocznie. Ilość polonu w skorupie ziemskiej jest na tyle mała, że nie podaje się żadnych, nawet szacunkowych danych na ten temat.