W powojennym okresie sandomierskim kontynuował działalność literacką, publikując nowe opowiadania. Nawiązał współpracę z "Gazetą Ludową", głównym organem prasowym PSL, w której 1948 opublikował jedenaście nowych opowiadań – część z nich została włączona do przygotowywanego w 1949 do druku tomu „Odmienione drogi”, którego wydaniu przeszkodziła cenzura. W tym samym roku ogłaszał również swoje utwory na łamach pism: „Polska Ludowa”, „Chłopi”, „Dziennik Literacki”, „Zielony Sztandar”, „Chłopi i Państwo”. Współpracował też z czasopismem „Wieś” (1949), a w późniejszym okresie z „Dziennikiem Ludowym” (1953) W 1956 wydał tom opowiadań Siwy Kaźmirz i insi z przedmową Jarosława Iwaszkiewicza. Wraz z Jarosławem Iwaszkiewiczem i fotografem Andrzejem Brustmanem opracował album Sandomierz, który poprzedził wstępem. W tym okresie pisał i publikował artykuły na tematy sandomierskie w prasie regionalnej, w kieleckim „Słowie Ludu” i „Życiu Radomskim” – upominał się na ich łamach o usunięcie więzienia z sandomierskiego Zamku. W kieleckim Biuletynie Zarządu Okręgu ZNP „Język Polski” zamieścił artykuł Sandomierz w literaturze. W 1956 otrzymał nagrodę Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach za całokształt twórczości.