Według badaczy anglo-amerykańskich modernizm obejmuje literaturę powstającą od początku XX wieku do lat 30., opozycyjną wobec artystycznego konserwatyzmu czasów wiktoriańskich. W tym kontekście jako modernistyczne wymienia się utwory Josepha Conrada, Williama Faulknera, Davida Herberta Lawrence’a, Virginii Woolf, Jamesa Joyce’a, Williama Carlosa Williamsa, Williama Butlera Yeatsa, Thomasa Stearnsa Eliota, Ezry Pounda. Pochodząca z anglo-amerykańskiego obszaru kulturowego krytyka literacka łączy pod wspólnym mianem modernizmu m.in. kubizm, imażyzm, futuryzm, konstruktywizm czy wortycyzm.
W Europie kontynentalnej modernizm jest pojmowany przede wszystkim jako okres w sztuce przełomu XIX i XX wieku, do którego zalicza się symbolizm, dekadentyzm, impresjonizm i neoromantyzm. Późniejsze estetyki (kubizm czy futuryzm) są natomiast określane wspólnym mianem awangardy. Stąd też różnice nie tylko w definicji postmodernizmu, ale nawet w określaniu jego ram czasowych.
W polskiej literaturze przedmiotu badacze posługują się więc także terminami „postawangardyzm” i „ponowoczesność”, aby uwypuklić związek z tradycją awangardy oraz neoawangardy z przełomu lat 50.