i 60.
Historia pojęcia Termin postmodernizm w znaczeniu literaturoznawczym pojawił się po raz pierwszy w 1959 roku w eseju Irwinga Howe Mass Society and Post-Modern Fiction (Społeczeństwo masowe a proza postmodernistyczna). Niedługo później pojęciem tym zaczęto określać większość amerykańskich powieści, głównie za sprawą publikacji Harry’ego Levina Refractions (Refrakcje, 1966), Leslie Fiedlera The New Mutants (Nowi mutanci, 1965), Cross the Border – Close the Gap (Przekraczanie granic – zasypywanie przepaści, 1969), Johna Bartha Literature of Exhaustion (Literatura wyczerpania, 1967), czy Ihaba Hassana The Literature of Silence: Henry Miller and Samuel Beckett (Literatura milczenia: Henry Miller i Samuel Beckett, 1967), The Dismemberment of Orpheus. Toward a Postmodern Literature (Rozczłonkowanie Orfeusza. Ku literaturze postmodernistycznej, 1971).
W swojej późniejszej publikacji pt. Paracriticism: Seven Speculation of the Times (Parakrytycyzm. Siedem spekulacji o czasie, 1975) Hassan wymienił cechy utworu postmodernistycznego. Były to np.: autorefleksja, lingwizm, fragmentaryczność, przemieszanie gatunków, połączenie w jednym dziele faktów i fikcji literackiej, symultaniczność, fantazja, humor, ironia, nietrwałość.