W archiwach zachowały się także liczne i szczegółowe zapisy dotyczące miejscowości pochodzące z okresu późnego średniowiecza. W 1500 miała miejsce wizytacja wsi dzięki czemu zachowały się opisy obrazu miejscowości oraz jej mieszkańców. W Pabianowie było wówczas 10 łanów, wszystkie osiadłe. Odnotowano także, że jeden kmieć podupadał. Kmiecie pabianowscy płacili od jednego łana po pół grzywny czynszu i dawali regensowi w naturze od jednego łana po jednej ćwiertni owsa. Według relacji tych kmieci opłatę ustanowiono dopiero niedawno za czasów kustosza i oficjała poznańskiego Mikołaja Sobockiego, który wówczas pełnił funkcję regensa. Kmiecie żalili się na to, ponieważ mieli mało gruntów. We wsi stała także karczma osadzona na miejscu zagrodnika, z której płacono jeden wiardunek czynszu od dwóch ogrodów. Miejscowe sołectwo leżało na dwóch łanach. We wsi nie było folwarku, a kmiecie prosili, aby nie zmuszać ich do uprawiania ról w Junikowie, obróconych na folwark, bo leżą one daleko od wsi, aż pod Ławicą skarżąc się też, że zwożą dla regensa drewno z Dąbrowy do Poznania, przez co ponoszą szkody w koniach, ponieważ droga jest zła i daleka.