Kolejna wizytacja miała miejsce w 1509. Zapisano wówczas, że wieś ma 10 łanów osiadłych. Czynsz pieniężny z jednego łana wynosi po 1,5 grzywny, a w naturze płacono także jedną ćwiertnię owsa, 4 koguty i 30 jaj. Karczma osadzona na miejscu zagrodnika płaciła jeden wiardunek czynszu z dwóch zagród. Sołtys pabianowski miał dwa łany sołeckie, z których płacił regensowi pół kopy groszy z tytułu pełnienia służby, a dawniej nie płacił, tylko pilnował robót. We wsi było także dwie opuszczone zagrody uprawiane przez miejscowych kmieci, od których płacili po 5 i 6 groszy czynszu. Kmiecie skarżyli się na szkody, które wyrządziła szlachta idąca na wojnę. Skarżyli się również, że w opuszczonej wsi Świerczewo wzbraniano im korzystania z pastwisk, wobec czego w roku bieżącym za 9 ćwiertni owsa musieli wynająć pastwisko dla swojego bydła.