Składały się z siedmiu pododdziałów w sile kompanii: 1 arabskiej kompanii ochotniczej, 2 kompanii wysokogórskiej, 3 kompanii piechoty, 4 kompanii zwiadowczej, 5 kompanii artylerii, 6 kompanii obrony przeciwlotniczej, 7 kompanii przeciwpancernej. Ponadto w ich skład wchodził pluton propagandy i pluton zajmujący się analizą składu wody (przeznaczony do przyszłych działań na pustyni). Oddziały były częściowo zmotoryzowane i uzbrojone w najnowocześniejszą broń. 20 sierpnia 1942 r. Oberkommando der Wehrmacht (OKW) wydało rozkaz sformowania na bazie Sonderverband 287 i Specjalnego Sztabu "F" Korpusu Specjalnego Przeznaczenia "F", a następnie jego przeniesienia do rezerwy sztabu Grupy Armii "A", atakującej na kierunku kaukaskim. Liczebność Sonderverband 287 osiągnęła wówczas prawie 6 tys. ludzi. Oficerowie i żołnierze zarówno niemieccy, jak też arabscy, oprócz przechodzenia standardowego szkolenia wojskowego uczyli się geografii Iranu, Iraku i pozostałych państw Bliskiego Wschodu, zwyczajów panujących w tych państwach oraz języków: tureckiego, perskiego, arabskiego i innych, a także francuskiego i angielskiego. Pod koniec października 1942 r. Korpus Specjalnego Przeznaczenia "F" składał się z: sztabu, trzech wzmocnionych batalionów zmotoryzowanych, liczących po ok. 1 tys.