Po ukończeniu studiów zarządzał majątkiem rodzinnym. Po śmierci ojca administrował podziałem spadku, następnie nadal prowadził majątek (wspólnie z bratem), wprowadzając innowacje gospodarcze i współpracując z organizacjami rolniczymi i przemysłowymi. Po wybuchu II wojny światowej pełnił funkcję lokalnego komisarza ds. gospodarki mięsnej. Nie zdoławszy przyłączyć się do żadnego oddziału w czasie kampanii wrześniowej, powrócił do majątku i pozostał w nim do końca wojny. Współpracował z Delegaturą Rządu na Kraj oraz lokalną komendą Armii Krajowej, udzielał schronienia osobom wysiedlonym i ukrywającym się przed Niemcami.
W lutym 1945 majątek uległ wywłaszczeniu. Wilski przeniósł się najpierw do Łodzi, gdzie bezskutecznie próbował znaleźć zatrudnienie w Urzędzie Wojewódzkim, potem do Koszalina i Szczecina. Tam został dyrektorem Zjednoczenia Gorzelni Rolniczych. W 1946 został przeniesiony na stanowisko naczelnego dyrektora Zjednoczenia Gorzelni Rolniczych w Warszawie. Pracował później także w innych instytucjach w sektorze rolniczym oraz współpracował z Organizacją do spraw Wyżywienia i Rolnictwa FAO.