Od wczesnej młodości Zbigniewowi Wilskiemu towarzyszyła pasja łowiecka. W młodości polował chętnie w rodzinnym majątku, słynącym ze zwierzyny drobnej, a także w Nadniemeńskim Kole Łowieckim i w Karpatach. Od lat 30. do końca życia działał w Otwockim Kółku Myśliwskim im. świętego Huberta, był przez kilka lat jego prezesem oraz członkiem honorowym. W 1984 na 100-lecie Kółka ufundował medal, przyznany 5 najbardziej zasłużonym działaczom. Odnosił sukcesy w wojewódzkich zawodach strzeleckich. Należał również do władz centralnych Polskiego Związku Łowieckiego, był prezesem Komisji Rewizyjnej oraz członkiem Komisji Hodowlanej Naczelnej Rady Łowieckiej. Polował jeszcze po ukończeniu 90. roku życia, głównie na słonki.
15 grudnia 1990 XVI Krajowy Zjazd Delegatów Polskiego Związku Łowieckiego nadał mu tytuł członka honorowego. Zbigniew Wilski posiadał również m.in. wysokie łowieckie odznaczenie „Złom” (1974).
Był mężem Ireny Jagmin (1897–1977), z którą miał cztery córki: Zofię (ur. 1923), Jadwigę (ur. 1924), Teresę i Barbarę (ur.