Opanowanie Babilonii i koronacja Seleukos znalazł schronienie u Ptolemeusza w Egipcie. Fakt ten stał się oficjalną przyczyną wojny między koalicją Ptolemeusza, Kassandra (syna Antypatra) i Lizymacha (z udziałem Seleukosa, który otrzymał dowództwo floty egipskiej) z Antygonem Jednookim. W rzeczywistości chodziło o zahamowanie wzrostu potęgi tego ostatniego. Wojna trwała do 311 r. p.n.e.
Po zwycięstwie odniesionym przez Ptolemeusza i Seleukosa nad Demetriuszem Poliorketesem (synem Antygona) w bitwie pod Gazą w 312 r. p.n.e., Seleukos otrzymawszy od sojusznika oddział konnicy, wyruszył na wschód, aby odbić dla siebie Babilon, co wydawało się szalonym przedsięwzięciem. Jednak garnizon w mieście sam otworzył bramy przed swym dawnym dowódcą i w ten sposób Seleukos odzyskał babilońską satrapię. Później zajął jeszcze Medię i Suzjanę. Ponowne zajęcie Babilonii przez Seleukosa w 311 r. p.n.e., dało początek państwu dynastii Seleucydów (Seleukidów).
Tymczasem jednak koalicjanci i Antygon, zmęczeni wojną, która nie przynosiła rozstrzygnięcia, zawarli pokój (311 r. p.n.e.). Wykluczyli z niego jednak Seleukosa, oddając go w ten sposób na pastwę wytrawnego wodza, jakim był Antygon, który w warunkach pokoju zastrzegł sobie panowanie nad Azją.