Oznaczało to poświęcenie Seleukosa przez jego niedawnych sojuszników dla utrzymania status quo.
Seleukos przez dwa lata odpierał wrogie działania Antygona. Zniechęcony Antygon w końcu zwrócił swoją uwagę na Grecję i Morze Egejskie, wchodząc tym samym w konflikt z Kassandrem i Ptolemeuszem. Sukcesy Antygonidów na Morzu Egejskim, m.in. triumfalne wkroczenie do Aten i zajęcie Cypru, przez syna Antygona Demetriusza Poliorketesa, skłoniły Antygona do założenia korony królewskiej sobie i synowi w 306 p.n.e. Wydarzenie to pociągnęło za sobą koronacje pozostałych diadochów – Ptolemeusza, Kassandra, Lizymacha i Seleukosa – w latach 305–304 p.n.e. Był to proces, który oficjalnie i formalnie przypieczętował rozpad imperium Aleksandra Wielkiego. Odtąd już królowie poszczególnych krajów sprawowali władzę wyłącznie we własnym imieniu.
Imperium Seleukosa Lata, gdy na Zachodzie toczyły się zmagania między Antygonidami a pozostałymi diadochami, Seleukos wykorzystał na wzmacnianie i rozszerzanie swojego panowania na Wschodzie. Zdruzgotał proantygonidę, satrapę Medii, którego wojska przeszły na jego stronę i tak wzmocniony ruszył na Suzjanę, Persję i Baktrię, włączając je do swoich posiadłości. Następnie podążył śladami Aleksandra Wielkiego w kierunku Indii.