W wyniku tej bitwy zasadniczo zmienił się układ sił i nastąpił nowy podział krajów, którymi władali diadochowie.
Seleukos I, który przyjął przydomek Nikator (zwycięzca), był wówczas u szczytu potęgi i niewątpliwie był też czołową postacią wśród władców hellenistycznych. W udziale przypadły mu Syria, południowa część Azji Mniejszej i Mezopotamia, a centrum jego państwa przesunęło się właśnie do Syrii, gdzie na gruzach Antygonii nad Orontesem, wybudował Antiochię, zwaną Syryjską (300 rok p.n.e.). Lizymach zajął większą część Azji Mniejszej, Kassander kontrolował Grecję i Macedonię, a jego bratu Plejstarchowi przyznano Cylicję.
Pewnym zgrzytem było zajęcie przez Ptolemeusza, który nie miał wkładu w zwycięstwo nad Antygonidami, Fenicji i Palestyny, czemu Seleukos się nie przeciwstawił – być może dlatego, że swego czasu (po wygnaniu z Babilonu) Ptolemeusz pomógł mu w trudnym okresie, a Seleukos znany był z tego, że nie zapominał nigdy raz oddanej mu przysługi. Jednakże zajęte przez króla egipskiego obszary palestyńsko-fenickie stały się w następnych pokoleniach przyczyną ciągu tzw.