Niedługo potem Demetriusz zajął Cylicję (należącą do brata Kassandra) za milczącym przyzwoleniem Seleukosa.
Zawarte przymierze Seleukosa z Demetriuszem nie miało jednak przyszłości. Doszło między nimi do sporu o miasta fenickie Tyr i Sydon, które należały do Demetriusza, a które Seleukos chętnie widziałby jako swoją własność. Gdy Demetriusz nie zgodził się na ich odsprzedaż, Seleukos zainicjował kolejną koalicję (296 r. p.n.e.) przeciw Antygonidzie złożoną z Ptolemeusza i Lizymacha. W następstwie tego koalicjanci dokonali aneksji włości Demetriusza w 295 r. p.n.e.: Ptolemeusz zajął Cypr, Lizymach miasta małoazjatyckie z Efezem, a Seleukos Cylicję. Tymczasem jednak Demetriusz przygotowywał się do uzyskania znacznie lepszych zdobyczy. W 294 r. p.n.e. po długim oblężeniu zdobył Ateny, a następnie po zamordowaniu młodego Aleksandra (syna Kassandra) zdobył tron Macedonii, niezrealizowany cel jego ojca Antygona.
Mniej więcej w tym samym czasie (w r. 294 lub 293 p.n.e.) Seleukos mianował swym współrządcą syna Antiocha, czyniąc go równocześnie wicekrólem wschodnich prowincji państwa, i oddając mu za żonę swoją żonę, czyli macochę, Stratonikę.