W latach 50. XX wieku Bruce C. Heezen, Maurice Ewing, Marie Tharp i inni, podczas kartowania dna oceanicznego odkryli, że Grzbiet Śródatlantycki składa się z dolin i grzbietówEwing, W.M.; Dorman, H.J.; Ericson, J.N. & Heezen, B.C.; 1953: Exploration of the northwest Atlantic mid-ocean canyon, Bulletin of the Geological Society of America 64, p. 865-868. z centralną doliną odznaczającą się aktywnością sejsmiczną i będącą epicentrum wielu trzęsień ziemiHeezen, B. C. & Tharp, M.; 1954: Physiographic diagram of the western North Atlantic, Bulletin of the Geological Society of America 65, p. 1261.Hill, M.N. & Laughton, A.S.; 1954: Seismic Observations in the Eastern Atlantic, 1952, Proceedings of the Royal Society of London, series A, mathematical & physical sciences 222(1150), p. 348-356.. Ewing i Heezen odkryli, że grzbiet jest fragmentem długiego na 40 000 km systemu grzbietów śródoceanicznych, występujących na dnach wszystkich oceanówEdgar W. Spencer, 1977, Introduction to the Structure of the Earth, 2nd edition, McGraw-Hill, Tokyo.. Odkrycie, że w jego centrum powstaje nowa skorupa ziemska typu oceanicznego stało się podstawą do sformułowania teorii spreadingu dna oceanicznego. Dalszą konsekwencją było rozwinięcie, zarzuconej w latach 30.