Po II wojnie światowej należy wymienić: Mariana Brandysa (1912–1998, autora m.in. O królach i kapuście), Kazimierza Dziewanowskiego (1930–1998), Wiesława Górnickiego (1931–1996), Krzysztofa Kąkolewskiego (ur. 1930, autora m.in. Trzy złote za słowo, Co u pana słychać?), Józefa Kuśmierka (1927–1992, autora m.in. Uwaga człowiek), Edmunda Jana Osmańczyka (1913–1989, m.in. autora korespondencji wojennych z bitwy o Berlin, konferencji poczdamskiej oraz relacji z procesu zbrodniarzy hitlerowskich w Norymberdze), Lucjana Wolanowskiego (1920–2006, m.in. autora reportaży śledczych z „Procesu Mazurkiewicza”, książek: Klejnot korony. Reporter w Hongkongu w godzinie zarazy, Upał i gorączka. Reporter wędruje szlakiem cierpienia, Poczta do Nigdy-Nigdy. Reporter w kraju Koala i białego człowieka) i innych.
Wielu powojennych dziennikarzy i reporterów rozpoczynało swą etatową pracę zawodową, bądź publikowało cyklicznie w tygodniku „Świat” (wychodzącym w latach 1951–1969), będącym nieformalną kuźnią wielu talentów reporterskich po 1945 r.