Warszawa ma znaczące miejsce w historii mariawityzmu. Tu właśnie, do IV gimnazjum żeńskiego przy ulicy Miodowej, uczęszczała Feliksa Kozłowska, przyszła założycielka zgromadzeń sióstr i kapłanów mariawitów. Po ukończeniu tej szkoły i trzech latach pracy jako prywatna nauczycielka, wstąpiła do ukrytego, bezhabitowego Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek od Cierpiących, znanego pod nazwą „Przytulisko”, które mieściło się w Warszawie przy ul. Wilczej 7.
Po ogłoszeniu w kwietniu 1906 encykliki papieskiej potępiającej kapłanów mariawitów także w Warszawie stało się głośno o mariawityzmie. Warszawiacy zaczęli więc udawać się do pobliskich parafii, w których byli kapłani mariawici, czyli do Leszna, gdzie pracował kapłan Maria Bazyli Furmanik oraz do Cegłowa, gdzie proboszczem był kapłan Bolesław Maria Łukasz Wiechowicz.
Bliższe poznanie nowego ruchu religijnego zachęciło warszawskich mariawitów do zorganizowania własnej parafii. W grudniu 1906 zwrócili się do przełożonego Zgromadzenia Kapłanów Mariawitów o wyznaczenie dla Warszawy mariawickiego duchownego. Został nim kapłan Wacław Maria Szczepan Żebrowski, który już od Bożego Narodzenia zamieszkał na stałe w Warszawie.