W następnym roku mariawici mieli w Warszawie trzy kaplice: przy ul. Inżynierskiej 5 urządzoną jako pierwszą i poświęconą w marcu – dla mariawitów prawobrzeżnej części Warszawy – Pragi, przy ul. Czerniakowskiej 96 – otwartą w maju dla mieszkańców Powiśla oraz przy ul. Leszno 138 – poświęconą we wrześniu dla wiernych z robotniczej Woli. W kaplicy przy ul. Inżynierskiej 10 października 1907 odbyła się pierwsza kapituła generalna kapłanów mariawitów, z udziałem (po dwóch) delegatów z parafii. Na kapitule tej postanowiono o wprowadzeniu języka narodowego do liturgii oraz dokonano podziału parafii mariawickich na pięć okręgów terytorialnych i wybrano ich kustoszy.
Mariawityzm poszerzał się wśród mieszkańców Warszawy, więc trzy kaplice stały się niewystarczające. Wierni z Czerniakowa przystąpili w maju 1908 do budowy kościoła przy ul. Szarej 8. Mariawici z Woli przed zimą wznieśli obszerną murowaną kaplicę przy ul. Karolkowej 10. Podobna kaplica została poświęcona 24 grudnia na Pradze, przy ul. Skaryszewskiej 12.