Mieszkali razem przez ponad trzydzieści lat, aż do jej śmierci w 1951 roku.

Lewis ponownie podjął studia w Oksfordzie, gdzie wybrał zajęcia z filozofii, filologii klasycznej i literatury angielskiej. Poznał wówczas Owena Barfielda, który stał się jego wieloletnim przyjacielem. To Barfield po raz pierwszy podważył materialistyczny światopogląd Lewisa. Później zadedykował on Barfieldowi swoje naukowe opracowanie Alegoria miłości, nazywając go „najmądrzejszym i najlepszym spośród swoich nieoficjalnych nauczycieli”. Ich bliską relację przerwała dopiero śmierć Lewisa.

Po długiej podróży, którą rozpoczął pod koniec studiów uniwersyteckich w 1931 roku, Lewis powrócił do chrześcijaństwa. Na jego decyzję wpłynęły między innymi lektury George’a MacDonalda i G.K. Chestertona, jak również rozmowy z J.R.R. Tolkienem, Hugo Dysonem i Barfieldem. Następnie został członkiem Kościoła Anglikańskiego, choć nigdy nie zgadzał się w pełni z jego poglądami. Swoją przemianę opisał w autobiografii Zaskoczony radością.