Działanie Efekty biologiczne, które wywiera IL-18 zależą w dużej mierze od środowiska cytokin, wśród których się znajdzie. Indukcja reakcji immunologicznych typu Th1. Pierwszą opisaną funkcją IL-18 było promowanie polaryzacji immunologicznej w kierunku Th1 poprzez silne indukowanie wytwarzania IFNγ w limfocytach T i komórkach NK. Okazało się jednak, że efekt ten IL-18 wywołuje tylko wspólnie z IL-12, IL-15 lub IL-2. Cytokiny te zwiększają wzajemnie ekspresję swoich receptorów na komórkach docelowych, co umożliwia ich synergistyczne działanie, którego żadna z tych cytokin nie jest w stanie wywołać samodzielnie. Ponadto, każda z tych cytokin po związaniu przez swój receptor na powierzchni komórek, uruchamia alternatywny szlak przekazywania informacji do jądra komórkowego, co znacząco wzmacnia ekspresję genu dla IFNγ i prowadzi do istotnego wzrostu jego produkcji. IFNγ jest ważnym czynnikiem wzbudzającym odpowiedź odpornościową komórkową, przez co ma podstawowe znaczenie w zwalczaniu zakażeń wewnątrzkomórkowych (np. wirusowych). Indukcja reakcji immunologicznych typu Th2. IL-18 może prowadzić do polaryzacji immunologicznej w kierunku Th2 poprzez indukcję wytwarzania IL-4 i IL-13 w limfocytach Th, komórkach NK, a także w mastocytach i bazofilach. Efekt ten IL-18 wywołuje pod nieobecność IL-12, IL-15 i IL-23.