Interpretacja Wiersz w późnych wersjach składa się z czterech tercyn, pierwotnie został podzielony przez poetę na dwie zwrotki sześciowersowe. Pierwsza opisuje sytuację, druga daje jej dwie interpretacje. Opis, pozornie beznamiętny, przedstawia ruiny domów, znanych z tragedii Szekspira, zwaśnionych rodzin Montekich i Kapuletich. Po burzy, spłukane deszczem, jaśnieje na niebie łagodne oko błękitu. Sądząc po tym, że ze szczytu nieba spada gwiazda, wydaje się, że okiem tym jest księżyc, siejący łagodnym światłem. Patrzy on na gruzy i rozwalone bramy świetnych dawniej rezydencji i zrzuca gwiazdę. Przy czym oko pojawia się na tle błękitu dnia, a nie nocnej czerni, co wydaje się odsyłać do ikonografii oka Opatrzności. Z kolei wers o zrzuceniu gwiazdy ze szczytu stanowi wyraźną aluzję do Iz 14, 12-14ː Jakże to spadłeś z niebios, Jaśniejący, Synu Jutrzenki? (...) Ty, który mówiłeś w swym sercu: Wstąpię na niebiosa;