Rozwój W 1973 r. powstała Europejska Agencja Kosmiczna (ESA), skupiająca 11 państw. W 1979 r. zadebiutowała Ariane 1, czyli pierwsza europejska rakieta nośna, startująca z Kourou w Gujanie Francuskiej. Do 1986 r. kolejne wersje (Ariane 2 i 3) zdominowały światowy rynek startów komercyjnych. W styczniu 1982 r. ESA zatwierdziła program Ariane 4, którego celem było zwiększenie ładowności o 90% przy niższych kosztach. Nowa rakieta miała ważyć ok. 470t (wobec 207t Ariane 1) i wynosić na orbitę do 4,2 t satelitów (wobec 1,7 t). Całkowity koszt programu wyniósł 476 mln ECU (wartość z 1986 r.).
Konstrukcja i innowacje mały|Start pierwszego Ariane 4, Ariane 44LP (NASA) Ariane 4 była ewolucją Ariane 3, a nie rewolucją. Wykorzystano sprawdzone technologie, wydłużono pierwszy stopień (210t propelentu zamiast 145t) i opracowano system dopalaczy bocznych: stało i ciekłopaliwowych (te drugie były nowością w Europie i na świecie poza Chinami). Dzięki różnym konfiguracjom (od 0 do 4 dopalaczy) powstało sześć wariantów rakiety oznaczonych np. 40, 42P, 44L, 44LP. Wprowadzono też lżejszą owiewkę SPELDA umożliwiającą starty podwójne (dwa satelity jeden nad drugim) oraz precyzyjne żyroskopy laserowe.