Zespół i budowa W programie uczestniczyło 11 krajów ESA. Główni wykonawcy: Aérospatiale (stopnie 1 i 2), MBB (dopalacze ciekłe), SEP (silniki), Matra, Air Liquide, BPD Snia (dopalacze stałe) oraz British Aerospace/Contraves (owiewka). Do obsługi Ariane 4 zbudowano nowy kompleks startowy ELA-2 z 80-metrową halą montażową. Gotowa rakieta była transportowana na wyrzutnię specjalną kolejką, co pozwalało na szybką wymianę w razie problemów i tempo nawet 8 startów rocznie z jednej wyrzutni.
Pierwszy start i dalszy rozwój Ariane 15 czerwca 1988 r. odbył się udany debiut wersji 44LP (4 silniki główne + 2 stałe + 2 ciekłe dopalacze) z owiewką SPELDA. Od lotu V50 wprowadzono ulepszony trzeci stopień H10+, będący lżejszy o 26kg, dłuższy o 32cm, z 340kg więcej paliwa, co zwiększyło ładowność o 110kg i czas pracy o 20s. Już przed pierwszym lotem Ariane 4 (w 1985 r.) ESA zatwierdziła program Ariane 5, czyli znacznie większą, bezpieczniejszą i tańszą o 20% rakietę, projektowaną także do lotów załogowych z wahadłowcem Hermes. Niektórzy członkowie ESA (m.in. Wielka Brytania) woleli kontynuować rozwój Ariane 4, ale ostatecznie Ariane 5 wyparła starszą siostrę. Przez kilka lat obie rakiety startowały równolegle, aż w 2003 r. Ariane 4 została całkowicie wycofana.