Gong’an był dla niego najważniejszym środkiem treningu na drodze do przebudzenia.
Gong’any bywały używane jako jeden z elementów praktyki chan od połowy X w., jednak Dahui wyniósł praktykę gong’anową na pozycję wręcz ortodoksji w szkole linji.
W Korei jest to główna praktyka buddyzmu koreańskiego (chogye chong).
W Japonii praktykę tę stosuje szkoła rinzai.
Przeciwieństwem kanhua chan jest mozhao chan – praktyka cichego siedzenia w szkole caodong.
Dahui Zonggao a praktyka kanhua Mistrz Dahui jest nierozerwalnie połączony z tym, co nazwano później kanhua chan, chociaż sam tej praktyce nie nadał żadnej nazwy. Ten sposób praktyki chan polega na intensywnym skupieniu na kluczowej frazie lub "puencie", czyli huatou (dosłownie – "szczyt słowa") gong’anu. W zachodniej literaturze zwykle tłumaczy się ten termin jako "introspekcję gonga’nową"Morten Schlütter. How Zen Became Zen. The Dispute over Enlightenment and the Formation of Chan Buddhism in Song Dynasty China. Str. 107.