W tym okresie Gertude Bell poświęciła się zgłębianiu wiedzy na temat Bliskiego Wschodu, spędzaniu czasu ze swoją rodziną i podróżom w Alpy. W latach 1899–1904 zdobyła La Meije i Mont Blanc oraz kilka szczytów w Alpach Berneńskich w Szwajcarii, wytyczając nowe szlaki. W 1901 razem z dwoma wytrawnymi niemieckimi wspinaczami Ulrichem i Heinrichem Fuhrerami weszła na szczyt o wysokości 2632 m w Berner Oberland; nazwano go potem Gertrudspitze na jej cześć. Próba wejścia na Finsteraarhorn w sierpniu 1902 roku jednak nie powiodła się z powodu burzy śnieżnej. Tej wyprawy cała trójka o mało nie przypłaciła życiem.
W 1902 roku ponownie wyruszyła w podróż dookoła świata, tym razem wraz ze swoim bratem Hugo. Po zwiedzeniu Szanghaju, Seulu i Vancouver oraz odbyciu wspinaczek w Górach Skalistych powróciła do Anglii pod koniec czerwca 1903 roku.
Tam rozpoczęła intensywne badania dziedziny, która interesowała ją już od momentu spotkania z Davidem Hogarthem i Wilhelmem Dörpfeldem, a mianowicie archeologii.
Prace archeologiczne W styczniu 1905 roku Gertrude Bell po raz kolejny odwiedziła Bliski Wschód.