Choć Machiavelli wymienia te same charakterystyki lisa, które pojawiają się u Cycerona (skłonność do kłamstw i oszustw, podstępność, niewiarygodność), to w przeciwieństwie do rzymskiego autora wskazuje on, że zachowania i metody zwierząt (w tym w szczególności właśnie lisa) są nie tylko do pewnego stopnia naturalne dla ludzi, ale wręcz konieczne dla sukcesu w polityceBarlow, 627-645., ponieważ „kto chce oszukiwać, zawsze znajdzie takiego, który da się nabrać”Machiavelli, Książę, 89..
Według innej interpretacji, lis Machiavellego nie ma żadnego związku z kwestią oszukiwania innych. E. Benner wskazuje, że w rozdziale XVIII Księcia posiada on cechy diametralnie różne od tych, na które wskazuje Cyceron: sam w sobie nie jest podstępny, ale potrafi za to wyczuwać pułapki i tę właśnie umiejętność, a nie zwodzenie otaczających go osób, władca powinien naśladowaćErica Benner, Machiavelli’s Ethics (Princeton: Princeton University Press, 2009), 197-198, ISBN: 9780691141770.. Machiavelli więcej uwagi poświęca nie siłom i zaletom przywołanych zwierząt, a raczej ich słabościom;