thumb|250px|Biskupi chaldejscy i przywódcy Jezydów mały|Król Fajsal I z biskupami chaldejskimi mały|Procesja ku czci Bożego Ciała, uczestniczą duchowni chaldejsko-, syryjsko- i ormiańskokatoliccy,Bagdad, lata 20. XX wieku mały|Katedra św. Józefa, Ankawa
Kościół chaldejski – jeden z katolickich Kościołów wschodnich, działający głównie na terenie historycznej Mezopotamii – dzisiejszego Iraku i wschodniej Syrii.
Historia Kościół chaldejski powstał w wyniku powrotu do łączności z Rzymem części wschodniego Kościoła nestoriańskiego, zwanego przez jego wiernych „Kościołem Wschodu” (jego odłamy niezależne od Rzymu to Asyryjski Kościół Wschodu oraz Starożytny Kościół Wschodu). Wskutek działania czynników politycznych Kościół ten na kilka stuleci utracił kontakt z Kościołami działającymi w granicach Cesarstwa Rzymskiego. Jego powstanie jest związane z przełamaniem tej izolacji, aczkolwiek już wcześniej zdarzały się indywidualne i lokalne konwersje na katolicyzm. Hierarchowie nestoriańscy korespondowali również z papieżami, niekiedy składając również przed nimi wyznanie wiary. To zrobili w 1237 metropolita Syrii, a w 1245 metropolita Nisibisu z pięcioma innymi biskupami.