Za postawę wykazaną podczas działań wojennych, 30 czerwca 1921 odznaczono go pośmiertnie orderem „Virtuti Militari” V klasy.
Zginął śmiercią bohaterską 20 września 1920 w Rohaczowie nad Słuczą (Wołyń), tuż przed zawarciem rozejmu. Został pochowany 24 października 1920 na Cmentarzu Obrońców Lwowa, a pogrzeb miały charakter bardzo uroczysty. 9 listopada 1920 „w uznaniu zasług okupionych bohaterską śmiercią na polu walki” został mianowany rotmistrzem.
Życie prywatne Był żonaty Sabiną z Walczyńskich i miał dwoje dzieci: Irenę (ur. 18 października 1909) oraz Antoniego (ur. 24 czerwca 1919). Jego siostrą była Emilia (1885–1938), po mężu Polak, działaczka społeczna, radna Lwowa. Jego dziadek, także Kajetan Stefanowicz, właściciel ziemski i polityk, prezydent krajowej Rady kultury w Księstwie Bukowiny 5 lipca 1914 został odznaczony austro-węgierskim Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Franciszka Józefa.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3466 – pośmiertnie, 30 czerwca 1921 Krzyż Niepodległości – pośmiertnie, 9 listopada 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych Krzyż Obrony Lwowa Odznaka „Za wierną służbę”
Upamiętnienie 21 marca 2012 Rada Miasta Krakowa, podjęła Uchwałę o nazwaniu jego imieniem jednej z ulic Krakowa.
Przypisy
Bibliografia