dołączył do niej także kardynał Borromeo, mianowany przez Sykstusa V; frakcja kardynała Aldobrandiniego, krewnego papieża Klemensa VIII, grupująca nominatów tego właśnie papieża (choć sam lider został mianowany przez Grzegorza XV): Bandini, Ginnasio, Pio, Bevilacqua i Deti; florentyńscy kardynałowie Ubaldini i Capponi, którzy zostali mianowani przez Pawła V, ale byli poróżnieni z kardynałem Borghese, za to blisko współpracowali z Grzegorzem XV.
Ponadto wyróżniano kilka pomniejszych grup: Stronnictwo hiszpańskie – tworzyli je hiszpańscy kardynałowie Borgia (lider) i Paniaqua, cesarscy kardynałowie Hohenzollern, Klesl i Madruzzo, kardynał Doria z Genui oraz kardynał Sforza, ostatni z żyjących nominatów Grzegorza XIII. Broniło ono politycznych interesów Hiszpanii „Kardynałowie-książęta” – tak nazywano grupę czterech kardynałów wywodzących się z włoskich rodów książęcych (Medici z ks. Toskanii, d’Este z ks. Modeny, Farnese z ks. Parmy i Maurizio di Savoia z ks. Sabaudii), którzy nie tworzyli jednolitego stronnictwa, ale zajmowali pozycję autonomiczną względem przywódców pozostałych frakcji. Kardynał Maurizio di Savoia był dodatkowo kardynałem-protektorem Francji i tym samym jej jedynym reprezentantem na konklawe;