(ur. 903, zm. 972 w Kioto) – japoński mnich buddyjski, prekursor i nauczyciel amidyzmu w Japonii.
Życie Nie wiadomo gdzie się urodził i o jego latach dziecięcych także nie zachowały się żadne informacje. Krążyły plotki, że był piątym synem cesarza Daigo, jednak nie jest to prawdą.
Jeszcze jako młody chłopiec prowadził życie świeckiego buddysty (jap. ubasoku); podróżował do słynnych gór Japonii i świętych jaskiń. Po drodze wyrównywał wyboje na traktach, wyszukiwał źródeł wodnych swoim kijem i zbierał porzucone kremacyjne resztki ciał - wszystko w imieniu buddy Amidy.
W wieku ok. 20 lat wstąpił do świątyni Owari i został kapłanem (jednak nieoficjalnym, gdyż to było zarezerwowane dla dobrze urodzonych). Przyjął wtedy imię Kūya.
W tym okresie zapewne rozwinął się styl jego praktyk: wędrówka (pielgrzymka, skt angya), żebranie, ascetyzm, poszukiwanie dobrych znaków (omen), praktyka bodhisattwy i zachęcanie innych do dawania jałmużny.