Przez kilka lat studiował także sutry i komentarze w Mineai-dera w prowincji Harima. Oczekując dobrego znaku, przez kilka miesięcy poddawał się różnym ascetycznym praktykom (nie jadł ziaren, spalał kadzidełka na swoim ramieniu i przez długie okresy pozbawiał się snu i ruchu). W końcu otrzymał znak i udał się do północnych rejonów Honsiu, gdzie buddyzm był prawie w ogóle nieznany. Niósł ze sobą posążki buddy Amidy i teksty buddyjskie.
Powrócił do Kioto w 938 r. na dwa lata przed wojną domową, która wybuchła w 940 r. W 938 r. nazwa ery została zmieniona na Tengyō (dosł. Niebiańska Radość), ale kraj pogrążył się w wojnie, wystąpiły trzęsienia ziemi. Był to zwrotny punkt w życiu Kūyi.
Gdy Kūya wszedł do Kioto cały ówczesny system rządów zwany ritsuryō zawalił się. Dotychczasowi liderzy i elity arystokratyczne straciły swój status i powiązania z prowincjonalną szlachtą. Część z nich została zredukowana do zwykłych mieszkańców miast. Cała zachodnia część Kioto została zniszczona przez powódź i opuszczona przez mieszkańców, którzy schronili się w części wschodniej, tworząc niesamowite zagęszczenie. Wybuchały nieustannie pożary, które trawiły również sąsiednie domy. Grasowały bandy uzbrojonych złodziei. Wszędzie widać było żebraków.