Ludzi trapiły także epidemie.
Kūya wykonywał posługi religijne i otrzymywał żywność do swoich misek żebraczych. Pożywienie rozdawał najbiedniejszym. Rynek zatłoczony ludźmi wykorzystywał do głoszenia nauki o Czystej Krainie (Krainie Czystej Ziemi) i do nauki nembutsu, przynosząc pocieszenie ludziom pozbawionym nadziei.
Wkrótce stał się szeroko znany. Był szanowany nawet przez złodziei i bandytów, którzy nigdy na niego nie napadli. Gdy zabrakło wody, kopał studnie, znane jako źródła Amidy. Budował drogi, naprawiał stare i nieprzejezdne, budował mosty i tamy. Wznosił małe kamienne pagody przed bramami do więzień, aby więźniowie mogli oddawać cześć buddzie Amidzie.
W 944 r. wykonał 33 wyobrażenia bodhisattwy Kannon (skt. Awalokiteśwara) i rysował Czystą Krainę Amidy (Zachodni Raj) i górę Potalaka, gdzie przebywa Kannon.
W 948 r. udał się na górę Hiei, gdzie z rąk prowadzącego szkołę tendai Enshō przyjął wskazania kapłańskie. Otrzymał także nowe imię Kōshō, którego nigdy nie używał, co świadczy o tym, że wolał uchodzić za osobę o niższym statusie, aby być bliżej prostych ludzi. Jednak ten oficjalny status kapłański automatycznie zbliżył go także do arystokracji, gdzie nawiązał wiele bliskich kontaktów.