Gdyby plan został zrealizowany bezbłędnie, Johnston mógłby rzucić ⅔ swojej armii (22 z 29 brygad piechoty, około 51 tys. ludzi) przeciw 33 tys. żołnierzy III i IV Korpusu. Plan był skomplikowany i wymagał, by dywizje A. P. Hilla i Magrudera nacisnęły lekko na wojska Unii na północ od rzeki i odwróciły ich uwagę od rzeczywistego kierunku natarcia, podczas gdy Longstreet, dowodzący atakiem na południe od rzeki, uderzyć miał na Keyesa z trzech stron jednocześnie: 6 brygad pod dowództwem samego Longstreeta i 4 brygady D.H. Hilla miałyby pomaszerować oddzielnymi drogami do skrzyżowania noszącego nazwę Seven Pines (od grupy siedmiu wielkich sosen rosnących w tym miejscu); 3 brygady Hugera miały wesprzeć prawe skrzydło Hilla; dywizja Whitinga miała posuwać się za kolumną Longstreeta jako rezerwa. Akcja mogła powieść się zaraz na samym początku, bowiem najbardziej wysunięta, 6-tysięczna dywizja IV Korpusu, która kopała umocnienia 1,5 km na zachód od Seven Pines, a którą dowodził gen.bryg. Silas Casey, była najmniej doświadczoną w korpusie Keyesa. Gdyby Keyes został pokonany, III Korpus, przyciśnięty do rzeki Chickahominy, zostałby zniszczony.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Bitwa pod Seven Pines · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.