Według Foerstera istniała tylko jedna nadzieja przedłużenia egzystencji Lenina: „jego wyjątkowo silna wola życia oraz zdolności do kompensacji dalszych uszkodzeń mózgu”. 21 stycznia 1924 o godzinie 18 stwierdził wraz z obecnymi przy Leninie rosyjskimi lekarzami kolejny ciężki krwotok śródmózgowy, Lenin stracił przytomność i o godzinie 19 stwierdzono zgon. Foerster wziął udział w straży honorowej przy trumnie oraz złożył podpis pod świadectwem zgonu i protokołem sekcji zwłok Lenina.

Po powrocie z ZSRR zajął się padaczką. Dokonał wielu operacji oraz eksperymentów i badań nad korą mózgową. Do Wrocławia ściągali liczni chorzy szukający pomocy u Foerstera; szacunkowe obliczenia pozwalają przypuszczać, że w ciągu dziesięciu lat przeprowadził ponad tysiąc operacji, począwszy od epilepsji, aż po coraz liczniejsze i odważniejsze zabiegi na chorych cierpiących na nowotwory.

thumb|Nagrobek Otfrida i Marthy Foersterów na cmentarzu Św. Wawrzyńca we Wrocławiu Pod koniec życia cierpiał na chorobę Buergera.